Keuzes en blinde paniek

Zat gisteren echt niet lekker in mijn vel, had ff het gevoel dat alles tegen zat.
Na vier jaar op de wachtlijst van de WSW te hebben gestaan, kreeg ik een brief afgelopen week voor uitnodiging gesprek met WSW bedrijf EMCO.
Stress alom want na een paar jaar vrijwilligerswerk bij het GGZ te doen, zit ik daar gewoon helemaal lekker in en heb me ontwikkeld in het werk en leuke taken erbij gekregen zoals redactrice bij de Cliëntenatlas van de site Netcliënten. Verder kan ik straks een opleiding en een tijdelijk betaalde klus gaan doen n.l. samen met een verpleegkundige in het kader van herstel cliënten helpen met een gezondere leefwijze aan te leren.

Bang om hier allemaal een streep door te moeten zetten ging ik afgelopen maandag op gesprek met een dame van de EMCO. Ik liet haar eerst haar verhaal doen, kijken of deze mevrouw wel oog had voor mij als persoon. Al snel vroeg ze wat ik op het moment deed in mijn dagelijkse leven.
Ik zei dat ik bezig was aan de weg te timmeren als ervaringsdeskundige GGZ en vertelde haar over alles wat ik daarin gedaan heb, nu doe en nog ga doen.
In tegenstelling tot de dame van de EMCO die ik een jaar geleden sprak, voelde ik bij haar wél waardering en respect want toen werd mij verteld dat ik mijn ambities opzij moest zetten voor een werkplek binnen de WSW en had totaal geen oren naar wat ik voor vaardigheden en kennis bezat.
In mijn dossier heeft de ARBO destijds een belastbaarheid voor mij bepaald van 2 uur werken per dag, 10 uur in de week met daarbij een duidelijke omschrijving van hoe de werkplek er uit zou moeten zien qua verantwoordelijkheden, begeleiding, aantal collega's waarmee ik te maken zou hebben etc. etc.
Aan de hand daarvan zou er een plek voor mij worden gezocht of beter gezegd, ik zelf moeten zoeken. Beide hadden we het idee dat ik het beste gedetecheerd zou kunnen worden bij de GGZ waar ik nu werk.
Tevens vroeg ze of ik mijn vrijwilligerswerk wilde blijven doen waarop ik uiteraard "ja"antwoordde.
We spraken af dat ik met mijn contactpersoon bij het GGZ zou gaan kijken hoe ik het GGZ het beste kan benaderen om hun te vragen welke ruimte ze hebben mij wel of niet via de WSW te kunnen plaatsen.

Opgelucht ging ik naar huis en bedacht me dat ik wel even duidelijke info moest hebben over de rechten en plichten van een bedrijf wat een WSW'er in dienst neemt dus ik de dame van de EMCO mailen en vragen om info.
Toen ik deze info las zakte mij de moed meteen weer in de schoenen. De WSW krijgt wel subsidie om een werkplek voor mij te realiseren maar dat is niet genoeg dus zou het GGZ, mocht ik daarnaartoe gedetacheerd worden, ook een bedrag betalen aan de WSW. Voor 10 uur in de week zou dat voor mij maandelijks neerkomen op een bedrag van 450 euro per maand! :-|
Welke werknemer wil nu 450 euro betalen voor iemand met een arbeidsbeperking en tevens psychische beperking die maar 10 uur in de week kan en mag werken en extra begeleiding op het werk nodig heeft?????
En daarbij komt nog, i.v.m. mijn beperkte belastbaarheid zou het voor mij niet te doen zijn naast die 10 uur nog mijn taken als vrijwilliger bij het GGZ te kunnen blijven doen. En de opleiding en tijdelijk betaalde klus bij het GGZ? Zou ik dat hier allemaal voor moeten opzeggen, voor iets waarvan ik nog totaal niet weet waar ik aan toe ben?
Alleen van de gedachte al raakte ik in paniek!

Ik heb mijn ondersteuner van het GGZ dus maar even gemaild over alles en hoe ik me over alles voelde en vervolgens ook de contactpersoon van de EMCO maar ik stond ondertussen emotioneel op ontploffen!
Maar ik moest ook nog even kopieën maken van mijn bankafschriften van mijn spaarrekeing waar 1,25 op staat anders krijg ik mijn betaalde 189 euro aan gemeentelijke belastingen niet terug. Rabox stuk en inkt printer op :protest:
Ff koppie dr bij houden nog en gewoon nieuwe halen. Zo gezegd zo gedaan. "Even uitprinten en opsturen die handel". Mooi niet dus, papier kwam er weer blanco uit.
Ondertussen kreeg ik ook nog antwoord van klankbordgroep "Dwang en Drang"van het GGZ op mijn vraag of morgen de bijeenkomst wel door ging want ik had de stukken nog niet.
Nee hoor het ging niet door maar ik was weer niet op de hoogte gesteld.

Toen explodeerde ik emotioneel, kreeg een huilbui.
Gevoelens van onmacht en hulpeloosheid overheersten. Negatieve gedachten zoals "zie je wel weer het mag me niet mee zitten", "zie je wel ik woord weer niet gewaardeerd" etc. etc.
Hoe sterk ik mij soms ook voel, door te veel dingen achterelkaar die even tegen kunnen zitten en zorgen die ik ergens over heb, komen al die stomme gedachten omhoog waarvan ik hoopte ooit met ze te hebben afgerekend middels cognitieve zelftherapie.
Vervolgens overladen door schuldgevoelens want ik zal die middag nog naar een verjaardag en weer moest ik een ander teleurstellen.
Mijn paniek werd groter en ik besefte; dit is waarom ik dus gen regulier werk aankan en dit is typerend voor wat er bij mijn dysthymie hoort dus : nu moet ik even niets meer moeten en willen maar gewoon even een potje janken en de rust in mezelf terug vinden.

Eenmaal weer wat tot mezelf gekomen las ik de nieuwe mail van mijn contactpersoon EMCO.
Ze legde uit dat ik niet verplicht ben plaatsing WSW aan te gaan in mijn situatie en dat ze de indruk had dat ik nu juist goed op mijn plek zat met mijn taken voor nu en voor de toekomst in mijn vrijwilligerswerk GGZ en dat ik me niet druk moest maken maar moest kiezen wat voor mij het beste is en dat ik dan gewoon op een later tijdstip, wanneer ik wel beschikbaar ben voor plaatsing, daar alsnog gebruik van kan maken.

Wat een opluchting!
In mijn hoofd had ik dus al mijn scenario klaar; ik moet WSW plaats accepteren en raak mijn werk bij het GGZ als vrijwilliger kwijt. Accepteer ik WSW plek niet, word ik WAO uitgegooid met alle gevolgen van dien!

De werkelijkheid blijkt gelukkig anders in elkaar te steken!
Maar waarom ben ik toch kennelijk zo kwetsbaar dat ik van het meest negatieve scenario uit ga en mezelf daardoor totaal in paniek breng?