Mixed emotions,hulpeloosheid,delen,verwerken,relativeren en je kracht hervinden.
De afgelopen weken had ik best veel wat mij behoorlijk uit mijn doen bracht.
Eerst kreeg ik bericht van de WSW dat ik binnenkort geplaatst kon worden. Het bezorgde me kopzorgen omdat ik dacht dat ik verplicht was een functie via de WSW te aanvaarden.
Gelukkig blijkt dit niet zo te zijn, ik zit immers volledig in de WAO dus HOEF niet meer te werken.
Hele geruststelling!
Voor mij is werken binnen het WSW bedrijf zelf geen optie dus ik stelde detachering bij het GGZ voor.
Hierover spreek ik binnenkort verder met mijn contactpersoon van het GGZ. Maar ook hierover heb ik twijvels of het verstandig is te doen. Ik vraag me af of GGZ Drenthe wel klaar is om te investeren in mij als ervaringsdeskundige.
En als het al kán worden gerealiseerd, geeft het me niet te veel druk dat er dan toch weer te veel van mij verwacht word of ik te veel hierin van mijzelf ga verwachten?
Nu doe ik lekker vrijwilligerswerk waarin ik zeker mijn verantwoordelijkheden heb maar er is wel veel ruimte mijn grenzen aan te geven in mijn belastbaarheid met dank aan onze geweldige ondersteuner van de cliëntenraad, een man met een groot hart voor GGZ cliënten en veel inzet levert in het feit dat de stem van de cliënt gehoord moet worden!
Die ruimte en grenzen aangeven heb ik heel erg nodig met mijn dysthymie.
Verder was er de afgelopen tijd strijd tussen 2 mensen waarvan ik houd en waar ik als het ware tussenin sta.
Verdorie wat heb ik hier een last van gehad.
Maar ik heb er ook van geleerd dat eerlijkheid het langst duurt, veel energie vergt en soms niet makkelijk te verteren is voor een ieder, je wilt n.l. ook niemand kwetsen en je houd verdorie wel veel van elkaar!
En toch.....het is de enige manier om er uiteindelijk het gevoel te hebben dat je juist hebt gehandeld en jou niks te verwijten valt!
En daarnaast loop ik in mijn vrijwilligerswerk binnen de cliëntenraad tegen dingen aan, waar ik op het moment niet meer mee om kan gaan. Ik ga er verder niet over in detail maar ik kan je wel zeggen dat dit erg veel van mij vergt.
Ik heb dan ook even afstand van het werk genomen om met de ondersteuner van de cliëntenraad daarover te kunnen spreken en dan hoop ik dat alles weer zo gaat lopen dat ik het allemaal weer kan handelen.
Ik merk dat ik door bovengenoemde dingen echt weer uit mijn doen ben, mezelf een beetje kwijt ben.
Ik realiseer me dan dat dit de reden is dat ik geen reguliere baan aan kan; ik trek me dingen die niet lekker lopen gewoon erg aan dat ik er ziek van word!
Maar ik was ook bang het werk wat ik nu doe, kwijt te raken want ik doe het met hart en ziel!
Inmiddels wat dip-dagen gehad, tijd om na te denken en mijn gedachten met mensen te delen, zie ik alles weer wat helderder en heb weten te relativeren.
Ondanks dat ik geen regulier werk meer kan doen, heb ik genoeg in mijn mars om me met hart en ziel in te blijven zetten voor de belangen van mensen die gebruik maken van de geestelijke gezondheidszorg en dat hoeft niet per se binnen een cliëntenraad, er zijn meer wegen die naar Rome leiden!
Met deze gedachte ben ik weer gerust gesteld en heb de draad weer opgepakt, ben vanmorgen lekker gaan sporten en ben vanmiddag lekker met mijn hondje gaan genieten van het weer en het bos.
Morgen ga ik voor werk als redactrice Netcliënten Drenthe mijn eerste bezoek aan een zorgboerderij brengen om daar vervolgens verslag van te maken voor op de site en volgende week volgen er nog 3 bezoeken.
Dáár ga ik me nu lekker op richten, want daar kán ik immers met een goed gevoel mee verder!
woensdag 29 september 2010
woensdag 15 september 2010
Keuzes en blinde paniek
Zat gisteren echt niet lekker in mijn vel, had ff het gevoel dat alles tegen zat.
Na vier jaar op de wachtlijst van de WSW te hebben gestaan, kreeg ik een brief afgelopen week voor uitnodiging gesprek met WSW bedrijf EMCO.
Stress alom want na een paar jaar vrijwilligerswerk bij het GGZ te doen, zit ik daar gewoon helemaal lekker in en heb me ontwikkeld in het werk en leuke taken erbij gekregen zoals redactrice bij de Cliëntenatlas van de site Netcliënten. Verder kan ik straks een opleiding en een tijdelijk betaalde klus gaan doen n.l. samen met een verpleegkundige in het kader van herstel cliënten helpen met een gezondere leefwijze aan te leren.
Bang om hier allemaal een streep door te moeten zetten ging ik afgelopen maandag op gesprek met een dame van de EMCO. Ik liet haar eerst haar verhaal doen, kijken of deze mevrouw wel oog had voor mij als persoon. Al snel vroeg ze wat ik op het moment deed in mijn dagelijkse leven.
Ik zei dat ik bezig was aan de weg te timmeren als ervaringsdeskundige GGZ en vertelde haar over alles wat ik daarin gedaan heb, nu doe en nog ga doen.
In tegenstelling tot de dame van de EMCO die ik een jaar geleden sprak, voelde ik bij haar wél waardering en respect want toen werd mij verteld dat ik mijn ambities opzij moest zetten voor een werkplek binnen de WSW en had totaal geen oren naar wat ik voor vaardigheden en kennis bezat.
In mijn dossier heeft de ARBO destijds een belastbaarheid voor mij bepaald van 2 uur werken per dag, 10 uur in de week met daarbij een duidelijke omschrijving van hoe de werkplek er uit zou moeten zien qua verantwoordelijkheden, begeleiding, aantal collega's waarmee ik te maken zou hebben etc. etc.
Aan de hand daarvan zou er een plek voor mij worden gezocht of beter gezegd, ik zelf moeten zoeken. Beide hadden we het idee dat ik het beste gedetecheerd zou kunnen worden bij de GGZ waar ik nu werk.
Tevens vroeg ze of ik mijn vrijwilligerswerk wilde blijven doen waarop ik uiteraard "ja"antwoordde.
We spraken af dat ik met mijn contactpersoon bij het GGZ zou gaan kijken hoe ik het GGZ het beste kan benaderen om hun te vragen welke ruimte ze hebben mij wel of niet via de WSW te kunnen plaatsen.
Opgelucht ging ik naar huis en bedacht me dat ik wel even duidelijke info moest hebben over de rechten en plichten van een bedrijf wat een WSW'er in dienst neemt dus ik de dame van de EMCO mailen en vragen om info.
Toen ik deze info las zakte mij de moed meteen weer in de schoenen. De WSW krijgt wel subsidie om een werkplek voor mij te realiseren maar dat is niet genoeg dus zou het GGZ, mocht ik daarnaartoe gedetacheerd worden, ook een bedrag betalen aan de WSW. Voor 10 uur in de week zou dat voor mij maandelijks neerkomen op een bedrag van 450 euro per maand! :-|
Welke werknemer wil nu 450 euro betalen voor iemand met een arbeidsbeperking en tevens psychische beperking die maar 10 uur in de week kan en mag werken en extra begeleiding op het werk nodig heeft?????
En daarbij komt nog, i.v.m. mijn beperkte belastbaarheid zou het voor mij niet te doen zijn naast die 10 uur nog mijn taken als vrijwilliger bij het GGZ te kunnen blijven doen. En de opleiding en tijdelijk betaalde klus bij het GGZ? Zou ik dat hier allemaal voor moeten opzeggen, voor iets waarvan ik nog totaal niet weet waar ik aan toe ben?
Alleen van de gedachte al raakte ik in paniek!
Ik heb mijn ondersteuner van het GGZ dus maar even gemaild over alles en hoe ik me over alles voelde en vervolgens ook de contactpersoon van de EMCO maar ik stond ondertussen emotioneel op ontploffen!
Maar ik moest ook nog even kopieën maken van mijn bankafschriften van mijn spaarrekeing waar 1,25 op staat anders krijg ik mijn betaalde 189 euro aan gemeentelijke belastingen niet terug. Rabox stuk en inkt printer op :protest:
Ff koppie dr bij houden nog en gewoon nieuwe halen. Zo gezegd zo gedaan. "Even uitprinten en opsturen die handel". Mooi niet dus, papier kwam er weer blanco uit.
Ondertussen kreeg ik ook nog antwoord van klankbordgroep "Dwang en Drang"van het GGZ op mijn vraag of morgen de bijeenkomst wel door ging want ik had de stukken nog niet.
Nee hoor het ging niet door maar ik was weer niet op de hoogte gesteld.
Toen explodeerde ik emotioneel, kreeg een huilbui.
Gevoelens van onmacht en hulpeloosheid overheersten. Negatieve gedachten zoals "zie je wel weer het mag me niet mee zitten", "zie je wel ik woord weer niet gewaardeerd" etc. etc.
Hoe sterk ik mij soms ook voel, door te veel dingen achterelkaar die even tegen kunnen zitten en zorgen die ik ergens over heb, komen al die stomme gedachten omhoog waarvan ik hoopte ooit met ze te hebben afgerekend middels cognitieve zelftherapie.
Vervolgens overladen door schuldgevoelens want ik zal die middag nog naar een verjaardag en weer moest ik een ander teleurstellen.
Mijn paniek werd groter en ik besefte; dit is waarom ik dus gen regulier werk aankan en dit is typerend voor wat er bij mijn dysthymie hoort dus : nu moet ik even niets meer moeten en willen maar gewoon even een potje janken en de rust in mezelf terug vinden.
Eenmaal weer wat tot mezelf gekomen las ik de nieuwe mail van mijn contactpersoon EMCO.
Ze legde uit dat ik niet verplicht ben plaatsing WSW aan te gaan in mijn situatie en dat ze de indruk had dat ik nu juist goed op mijn plek zat met mijn taken voor nu en voor de toekomst in mijn vrijwilligerswerk GGZ en dat ik me niet druk moest maken maar moest kiezen wat voor mij het beste is en dat ik dan gewoon op een later tijdstip, wanneer ik wel beschikbaar ben voor plaatsing, daar alsnog gebruik van kan maken.
Wat een opluchting!
In mijn hoofd had ik dus al mijn scenario klaar; ik moet WSW plaats accepteren en raak mijn werk bij het GGZ als vrijwilliger kwijt. Accepteer ik WSW plek niet, word ik WAO uitgegooid met alle gevolgen van dien!
De werkelijkheid blijkt gelukkig anders in elkaar te steken!
Maar waarom ben ik toch kennelijk zo kwetsbaar dat ik van het meest negatieve scenario uit ga en mezelf daardoor totaal in paniek breng?
Na vier jaar op de wachtlijst van de WSW te hebben gestaan, kreeg ik een brief afgelopen week voor uitnodiging gesprek met WSW bedrijf EMCO.
Stress alom want na een paar jaar vrijwilligerswerk bij het GGZ te doen, zit ik daar gewoon helemaal lekker in en heb me ontwikkeld in het werk en leuke taken erbij gekregen zoals redactrice bij de Cliëntenatlas van de site Netcliënten. Verder kan ik straks een opleiding en een tijdelijk betaalde klus gaan doen n.l. samen met een verpleegkundige in het kader van herstel cliënten helpen met een gezondere leefwijze aan te leren.
Bang om hier allemaal een streep door te moeten zetten ging ik afgelopen maandag op gesprek met een dame van de EMCO. Ik liet haar eerst haar verhaal doen, kijken of deze mevrouw wel oog had voor mij als persoon. Al snel vroeg ze wat ik op het moment deed in mijn dagelijkse leven.
Ik zei dat ik bezig was aan de weg te timmeren als ervaringsdeskundige GGZ en vertelde haar over alles wat ik daarin gedaan heb, nu doe en nog ga doen.
In tegenstelling tot de dame van de EMCO die ik een jaar geleden sprak, voelde ik bij haar wél waardering en respect want toen werd mij verteld dat ik mijn ambities opzij moest zetten voor een werkplek binnen de WSW en had totaal geen oren naar wat ik voor vaardigheden en kennis bezat.
In mijn dossier heeft de ARBO destijds een belastbaarheid voor mij bepaald van 2 uur werken per dag, 10 uur in de week met daarbij een duidelijke omschrijving van hoe de werkplek er uit zou moeten zien qua verantwoordelijkheden, begeleiding, aantal collega's waarmee ik te maken zou hebben etc. etc.
Aan de hand daarvan zou er een plek voor mij worden gezocht of beter gezegd, ik zelf moeten zoeken. Beide hadden we het idee dat ik het beste gedetecheerd zou kunnen worden bij de GGZ waar ik nu werk.
Tevens vroeg ze of ik mijn vrijwilligerswerk wilde blijven doen waarop ik uiteraard "ja"antwoordde.
We spraken af dat ik met mijn contactpersoon bij het GGZ zou gaan kijken hoe ik het GGZ het beste kan benaderen om hun te vragen welke ruimte ze hebben mij wel of niet via de WSW te kunnen plaatsen.
Opgelucht ging ik naar huis en bedacht me dat ik wel even duidelijke info moest hebben over de rechten en plichten van een bedrijf wat een WSW'er in dienst neemt dus ik de dame van de EMCO mailen en vragen om info.
Toen ik deze info las zakte mij de moed meteen weer in de schoenen. De WSW krijgt wel subsidie om een werkplek voor mij te realiseren maar dat is niet genoeg dus zou het GGZ, mocht ik daarnaartoe gedetacheerd worden, ook een bedrag betalen aan de WSW. Voor 10 uur in de week zou dat voor mij maandelijks neerkomen op een bedrag van 450 euro per maand! :-|
Welke werknemer wil nu 450 euro betalen voor iemand met een arbeidsbeperking en tevens psychische beperking die maar 10 uur in de week kan en mag werken en extra begeleiding op het werk nodig heeft?????
En daarbij komt nog, i.v.m. mijn beperkte belastbaarheid zou het voor mij niet te doen zijn naast die 10 uur nog mijn taken als vrijwilliger bij het GGZ te kunnen blijven doen. En de opleiding en tijdelijk betaalde klus bij het GGZ? Zou ik dat hier allemaal voor moeten opzeggen, voor iets waarvan ik nog totaal niet weet waar ik aan toe ben?
Alleen van de gedachte al raakte ik in paniek!
Ik heb mijn ondersteuner van het GGZ dus maar even gemaild over alles en hoe ik me over alles voelde en vervolgens ook de contactpersoon van de EMCO maar ik stond ondertussen emotioneel op ontploffen!
Maar ik moest ook nog even kopieën maken van mijn bankafschriften van mijn spaarrekeing waar 1,25 op staat anders krijg ik mijn betaalde 189 euro aan gemeentelijke belastingen niet terug. Rabox stuk en inkt printer op :protest:
Ff koppie dr bij houden nog en gewoon nieuwe halen. Zo gezegd zo gedaan. "Even uitprinten en opsturen die handel". Mooi niet dus, papier kwam er weer blanco uit.
Ondertussen kreeg ik ook nog antwoord van klankbordgroep "Dwang en Drang"van het GGZ op mijn vraag of morgen de bijeenkomst wel door ging want ik had de stukken nog niet.
Nee hoor het ging niet door maar ik was weer niet op de hoogte gesteld.
Toen explodeerde ik emotioneel, kreeg een huilbui.
Gevoelens van onmacht en hulpeloosheid overheersten. Negatieve gedachten zoals "zie je wel weer het mag me niet mee zitten", "zie je wel ik woord weer niet gewaardeerd" etc. etc.
Hoe sterk ik mij soms ook voel, door te veel dingen achterelkaar die even tegen kunnen zitten en zorgen die ik ergens over heb, komen al die stomme gedachten omhoog waarvan ik hoopte ooit met ze te hebben afgerekend middels cognitieve zelftherapie.
Vervolgens overladen door schuldgevoelens want ik zal die middag nog naar een verjaardag en weer moest ik een ander teleurstellen.
Mijn paniek werd groter en ik besefte; dit is waarom ik dus gen regulier werk aankan en dit is typerend voor wat er bij mijn dysthymie hoort dus : nu moet ik even niets meer moeten en willen maar gewoon even een potje janken en de rust in mezelf terug vinden.
Eenmaal weer wat tot mezelf gekomen las ik de nieuwe mail van mijn contactpersoon EMCO.
Ze legde uit dat ik niet verplicht ben plaatsing WSW aan te gaan in mijn situatie en dat ze de indruk had dat ik nu juist goed op mijn plek zat met mijn taken voor nu en voor de toekomst in mijn vrijwilligerswerk GGZ en dat ik me niet druk moest maken maar moest kiezen wat voor mij het beste is en dat ik dan gewoon op een later tijdstip, wanneer ik wel beschikbaar ben voor plaatsing, daar alsnog gebruik van kan maken.
Wat een opluchting!
In mijn hoofd had ik dus al mijn scenario klaar; ik moet WSW plaats accepteren en raak mijn werk bij het GGZ als vrijwilliger kwijt. Accepteer ik WSW plek niet, word ik WAO uitgegooid met alle gevolgen van dien!
De werkelijkheid blijkt gelukkig anders in elkaar te steken!
Maar waarom ben ik toch kennelijk zo kwetsbaar dat ik van het meest negatieve scenario uit ga en mezelf daardoor totaal in paniek breng?
Abonneren op:
Reacties (Atom)